خاطرت حک شده در نقطه به نقطۀ دل من

دانۀ نام تو در ریشه و خاک و گِل من

شده آیا که دمی نیک بیاندیشی و بعد

بنمایی ز لبت قند و نمک حاصل من؟

یا شبی جام به دست، رقص کنان پیش آیی

دلتنگی ام را خاک می کنم

نام تو را می کارم

می دانم

فردا سبز خواهد شد

وقتی به اردیبهشت دستان تو

ایمان آوردم

آسمان در دل غمی دارد تو دانی یا که نه؟

گوید آیا از دلش باران کشانی یا که نه؟

پرده را از روی زیبا پاره کن

این بشر با آن هنر بیچاره کن

تا توانی غمزه بر اندام ریز

بعد از آن حال مرا نَظّاره کن

بگذار تا در این شبهای بی پایان

به جرعه ای اندوه میهمانت کنم

بگذار پنجره ای را بگشایم که نیمه شبها آوای غمناک دریا را میخواند